លើកដំបូងខ្ញំុញាំុម្ហូបខ្មែរនៅជប៉ុនគ៏ពេលនិស្សាតទីមួយនៅសាកលវិទ្យាល័យ(៦ឆ្នាំមុន)។
បានជាប្រហែលខ្ញុំជាអាយុ១៨ឆ្នាំហើយ។
ពេលនោះនៅសាលារបស់ខ្ញុំមានអ្នកគ្រូខ្មែរដែលមកពីភ្នំពេញហើយ។
អ្នកគ្រូនេះរស់នៅជិតសាលាយើងហើយបន្ទប់ធំនោះគួរអោយមនុស្សច្រើនបានប្រជុំ។
ថ្ងៃសុក្រនៅរាល់អាទិត្យចប់រៀនរួចហើយនិស្សិតជប៉ុនច្រើនទៅលេងផ្ទះអ្នកគ្រូដើម្បីធ្វើម្ហូបជាមួយគាត់។
ធ្វើម្ហូបឆ្ងាញ់សីុពេលច្រើនណាស់។
យើងកាត់បង្លែនិងសាច់ហើយញេចខ្ទឹមសហើយនិងច្របាច់គ្រែ។
ពេលធ្វើម្ហូបខ្ញុំនិយាយជាមួយសិស្យច្បងនិងអ្នកគ្រូ។
ខ្ញុំចាំយើងធ្វើម្ហូបជាមួយគាត់បាន។
ខសាច់ជ្រូក
បាញឆែវ
ណែម(ម្ហូបវៀតណាម)
សម្លូការី
នំបញ្ចុក
ល្ពៅអង់ខា
ប្រហុក
ទុកជាភ្លេចច្រើនខ្ញុំនឹកឃើញបានដោយរសជាតិ។
និស្សិតស្រឡាញ់អ្នកគ្រូណាស់។
គាត់ទៅស្រុកវិញយូរហើយ។
ពេលខ្លះខ្ញុំផ្ញើe-mail។
ពេលទៅភ្នំពេញមិនភ្លេចជួបគាតទេ។
1 年前

4 件のコメント:
គួរអោយច្រណែនណាស់ដែលសុភាពសាន់មានអ្នកគ្រូចិត្តល្អបែបនេះ។ ការជួបជុំគ្នាធ្វើម្ហូបញ៉ាំ គ្រាន់តែគិតក៏សប្បាយដែរ។
そぷあさんが親切な先生がいったことをうらやましく思っています。一緒に集まって料理を作って食べることを考えるだけでも喜べましょうね。
みんなで集まって何かをすることはとても楽しいです。
わたしはその時間がとてもすきです。
九州だとあまりそういう機会はもてないのかな?
もしこの先srunさんが東京もしくは関東に来たら、留学生も多いし、たくさんパーティができるでしょうね。
そうですね。東京にいった頃すごく楽しいかった。後1年ちょい、九州を脱出して上京したいです。
九州脱出か。
後1年ちょっと、もうすぐじゃないですか。
試験準備はたいへんだと思いますが、応援していますよ〜。
Srunさんなら夢を現実のものにできるでしょう。
コメントを投稿